Εκεί που «καίει» χανόμαστε

Ένα χαρακτηριστικό που παρατηράμε στην φετινή Ομάδα και κάτι που δεν υπήρχε τις προηγούμενες χρονιές σε τόσο μεγάλο βαθμό, είναι η έλλειψη χαρακτήρα και αυτοσυγκέντρωσης που δείχνουν οι ποδοσφαιριστές μας στα τελευταία λεπτά κάθε αγώνα.

Όπως και με την Σλόβαν στο Γιουρόπα Λιγκ, έτσι και την περασμένη Κυριακή με την Πάφο, οι ποδοσφαιριστές μας έχασαν την συγκέντρωση τους και ουσιαστικά χάσαμε ακόμα ένα παιχνίδι για ένα ανεξήγητο χέρι μέσα στην περιοχή μας. Έχουμε υποπέσει σε δύο παραβάσεις στην περιοχή μας που με λίγα λόγια μας «έκοψαν τα φτερά» και από την συνέχεια στην Ευρώπη αλλά και από τον στόχο του πρωταθλήματος, αφού πλέον πρέπει να γίνει μία τεράστια προσπάθεια για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Αυτός ο πανικός που δημιουργείται στους ποδοσφαιριστές μας προς το τέλος του κάθε αγώνα, ισοδυναμεί με την έλλειψη πειθαρχίας που υπάρχει στην Ομάδα αλλά και με την αδυναμία του πάγκου και ευρύτερα του τεχνικού τιμ να «αφυπνίσει» τους ποδοσφαιριστές για να μείνουν καθηλωμένοι στον στόχο τους. Υποτίθεται ότι μία Ομάδα πρέπει να δείχνει χαρακτήρα ακριβώς εκεί που λιγοστεύει ο χρόνος για να καταφέρει να πάρει το ζητούμενο από τέτοιους αγώνες που ο αντίπαλος κλείνεται στα καρέ του, αλλά εμείς κάνουμε ακριβώς το αντίθετο!

Άπαντες στον Αρχάγγελο πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους και να διορθώσουν αυτά τα παιδικά λάθη στα οποία υποπίπτουμε προς το τέλος των παιχνιδιών, πριν να είναι πολύ αργά...

Το πολυβόλο