Όταν μιλά η καρδιά του Πρωταθλητή

Γράφουμε και λέμε συνήθως για τα άντερα ή την καρδιά του πρωταθλητή, τον χαρακτήρα που καλείται να επιδείξει μια ομάδα για να μπορέσει να φτάσει στην υλοποίηση των στόχων της.

Ο ΑΠΟΕΛ φροντίζει να το αποδεικνύει (σχεδόν) σε κάθε ευκαιρία και με το παραπάνω. Ο θρύλος έχει και καρδιά, έχει και χαρακτήρα πρωταθλητή, όπως καταμαρτυρούν ο βίος και η πολιτεία του την τελευταία τετραετία και όχι μόνο…

Αρχής γενομένης από την περσινή σεζόν, οι γαλαζοκίτρινοι παρότι χρειάστηκε να φτάσουμε στο παρά ένα, κατάφεραν και «αγκάλιασαν» τον τίτλο στην προτελευταία αγωνιστική όταν εξήλθαν ισόπαλοι 1-1 με την ΑΕΚ στο ΓΣΠ, ενώ την ίδια στιγμή η Ανόρθωση κέρδιζε στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» τον Απόλλωνα.

Τη σεζόν 2013-2014 όταν ο τίτλος χρειάστηκε να παιχθεί σε «σουτ άουτ» παιγνίδι, ο ΑΠΟΕΛ και πάλι φώναξε «παρών» απέναντι στην ΑΕΛ, αφού (βεβαίως) προηγήθηκαν τα γεγονότα του Τσιρείου.

Την περίοδο 2012-2013, την τελευταία χρονιά που στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ βρισκόταν ο Γιοβάνοβιτς, οι γαλαζοκίτρινοι έφτασαν σχετικά εύκολα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, ενώ ένα χρόνο πιο μπροστά ο θρύλος έχασε το πρωτάθλημα από την ΑΕΛ, με την υπόθεση τίτλος να κρίνεται δύο αγωνιστικές πριν το τέλος και στο ισόπαλο 0-0 αποτέλεσμα ανάμεσα σε ΑΕΛ – ΑΠΟΕΛ στο Τσίρειο.

Με πιο απλά λόγια, στις τρεις φορές που ο τίτλος παίχθηκε στη ρουλέτα, ο ΑΠΟΕΛ δύο φορές κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του και πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ενώ μια φορά ο τίτλος πήρε τον δρόμο προς τη Λεμεσό.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή, ωστόσο, οι γαλαζοκίτρινοι έχουν να επιδείξουν άλλες δύο κατακτήσεις τίτλου πρωταθλητή, την περίοδο 2012-2013 και τη σεζόν 2010-2011, όταν και έκαναν περίπατο την κούρσα του πρωταθλήματος.

Όλα αυτά αποτελούν εκτός από παράσημα του θρύλου και τα δείγματα γραφής του σε ό,τι αφορά στους διαχρονικούς του στόχους. Αποτελεί παράλληλα και σαφή ένδειξη για τις προθέσεις, αλλά και τα «πολεμοφόδια» που κουβαλά μαζί του σ’ αυτήν του την προσπάθεια, για να κατακτήσει τον 25ο τίτλο πρωταθλήματος στην ιστορία του.

Goal